چهارشنبه 13 شهریور ماه سال 1387 ساعت 4:37 PM
از اینکه دیر آمدم ببخشید. اصلاً در این اواخر گرفتاری هایم بیشتر از پیش بود. اما به یک غزل در خدمتم.
مرگ پرنده
به دوستم، وحید وارسته
پرنده حرف نمی زد ولی هراسان بود
پرنده مضطرب سنگ یک "پلخمان" بود
اگر چه پشت فلاخن نگشت یک لحظه
پرنده محو تماشای رقص گلدان بود
پرنده! سنگ... بپر... آخ! حال دیرش شد
شکست فرق سرش را؛ گلاب لرزان بود
پرنده تا به خود آمد کنار نعش خودش
نشسته منتظر دست های انسان بود
پرنده هیچ نجنبید تا که با خود گفت
چقدر رویش اندام گل شتابان بود
□
پرید مرد فلاخن به دست تا به جسد
کنون که خنده ی لبها زکیف دندان بود
